Ornaty

Ornat powstał z wierzchniej szaty rzymskiej, która była rodzajem płaszcza bez rękawów, z jednym tylko małym otworem na głowę. Ornatu używano przy wszystkich czynnościach kapłańskich. Od XIII w. zaczęto go obcinać z boku, by nie krępował rąk, aż w XVII w. pozostały już tylko dwa płaty materiału, z przodu i z tyłu. Równocześnie ornat przyozdabiano coraz bardziej bogatymi haftami.

Na plecach kapłana zwykle haftowano znak krzyża, symbol Ofiary krzyżowej Chrystusa i równocześnie symbol ciężaru służby Bożej. Obecnie wraca się do ornatu obszernego, odznaczającego się prostotą i estetycznym wyglądem. Ponieważ ornat ubiera się na wszystkie inne szaty, dlatego w obrzędach święceń uchodził zawsze za symbol miłości pokrywającej grzechy (l P 4,8).

Ornat spoczywający na

plecach na kształt przytłaczającego ciężaru, modlitwa przeznaczona do odmawiania przy jego wkładaniu nazwała słodkim jarzmem Pańskim (M t 11,30). Modlitwa ta brzmi: "Panie, który powiedziałeś: jarzmo moje jest słodkie, a brzemię moje lekkie, daj, ażebym mógł je tak dźwigać, by zasłużyć na łaskę Twoją".

Kolor biały
symbolizuje czystość, niewinność, radość i światło oraz nastrój świąteczny. Szat liturgicznych koloru białego używa się:

• w Oficjach i Mszach Okresu Wielkanocnego i Narodzenia Pańskiego,

• w święta i wspomnienia Chrystusa Pana z wyjątkiem tych, które dotyczą Jego Męki,

• w święta i wspomnienia Najświętszej Maryi Panny,

• Świętych Aniołów,

• Świętych - którzy nie byli męczennikami,

• w uroczystość Wszystkich Świętych (l listopada),

• św. Jana Chrzciciela (24 czerwca),

• w święta św. Jana Ewangelisty (27 grudnia),

• Katedry św. Piotra (22 lutego)

• i Nawrócenia św. Pawła (25 stycznia).

Kolor biały może zastępować wszystkie inne kolory.

Kolor czerwony

jest znakiem krwi i męczeństwa, jak również ognistych języków, w postaci których Duch Świętych zstąpił na apostołów w Wieczerniku. Szat liturgicznych koloru czerwonego używa się:

• w niedzielę Męki Pańskiej (Palmową),

• w Wielki Piątek,

• w niedzielę Zesłania Ducha Świętego,

• w Mszach ku czci Męki Pańskiej,

• w główne święta Apostołów i Ewangelistów
• w dni Świętych Męczenników.

Kolor zielony

symbolizuje nadzieję, młodość, sprawiedliwość oraz odrodzenie. Szat liturgicznych koloru zielonego używa się w niedziele i dni powszednie Okresu Zwykłego.

Kolor fioletowy

wskazuje na oczekiwanie na spotkanie z Jezusem i na ducha pokuty. Symbolizuje on również żałobę oraz godność (np. strój biskupa czy prałata). Używany jest podczas Adwentu, w Wielkim Poście i w liturgii za zmarłych. Można używać go zamiast czarnego.

Kolor różowy

podkreśla radość z bliskości Pana i przerwę w dyscyplinie pokutnej. Używany jedynie w trzecią niedzielę Adwentu (niedziela Gaudete) i czwartą niedzielę Wielkiego Postu (niedziela Laetare).

Kolor czarny

oznacza żałobę i pokutę. Może być używany we wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych (2 listopada) i podczas Mszy pogrzebowych dorosłych.

Kolor niebieski

używany jest w święta Maryjne.

Kolor złoty

oznacza on charakter uroczystej liturgii. Używany w ważniejsze uroczystości.

---